ای خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

ای حکایت بی انتهای عشق ،عشق به تو تنها بهانه ی زندگی من است
دوستت دارم،به شعور بلند انسانیت،به طراوت درختان سبز
مهربانیت جاوید
گلی گم کرده ام در باغ هستی
گلم پیدا شده شاید تو هستی


میرسد روزی که بی من روز ها را سر کنی
میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی
میرسد روزی که تنها در کنار عکس من
شعر های کهنه ام را مو به مو از بر کنی
بی تو مهتا ب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم